6 خاصیت دارویی آویشن و طرز استفاده آن در آشپزی - وبلاگ مقاله های تخصصی

به گزارش وبلاگ مقاله های تخصصی، مصرف آویشن برای چه کسانی ممنوع است؟

آویشن گیاهی است دارای خواص بسیار که امروزه ما اغلب آن را به صورت خشک شده و به عنوان چاشنی در غذاها استفاده می کنیم. از زمان های دور تا به امروز، آویشن با خواص درمانی بسیارش صندلی ویژه ای نزد مردم اعصار مختلف داشته و دارد.

آویشن نه تنها یکی از ادویه های محبوب در آشپزی امروزی است، استفاده از آن به عنوان دارویی شفابخش و ضامن سلامت، تاریخچه ای بسیار طولانی دارد. در دوران رم باستان، از این ماده برای جلوگیری از مسمومیت استفاده می شد و اگر کسی دچار مسمومیت می شد، در آب حمامش آویشن می ریختند تا جلوی تأثیرات مخرب مسمومیت را بگیرند. در زمانی که هنوز یخچال وجود نداشت و نگهداری از مواد غذایی سخت بود، آویشن را در پخت غذا استفاده می کردند تا تأثیر مخرب گوشت فاسدشده را کم کند و از بیماری های ناشی از غذاهای ناسالم جلوگیری کند. قبل از این که آنتی بیوتیک های نو به بازار بیایند، برای مداوای زخم ها از روغن آویشن استفاده می شد.

شاید شما قبلا بدون این که متوجه شده باشید از این گیاه دارویی استفاده نموده اید. تیمول، فعال ترین عنصر آویشن، به علت داشتن خاصیت ضدباکتری و ضدقارچ، در تهیه دهان شویه قدیمی Listerine و پمادهای موضعی مثل vicks VapoRub به کار رفته است. این حقیقت که این مارک های محصولات قدیمی اما نه چندان طبیعی، از تیمول به عنوان جز کلیدی در ترکیب خود استفاده می کردند، مهر تأییدی است بر خواص دارویی غیرقابل انکار این گیاه پرخاصیت.

در ادامه این مقاله در خصوص این گیاه شگفت انگیز و فوق العاده اطلاعات بیشتری در اختیار شما قرار می دهیم که به سادگی در زندگی روزانه شما مورد استفاده قرار می گیرد و تأثیر زیادی بر سلامت تان دارد.

خواص آویشنآویشن به طور کلی در بهبود شرایط سیستم ایمنی، دستگاه های تنفسی، گوارشی، عصبی و بخش های دیگر بدن تأثیر بسیاری دارد. زمانی که پای سلامتی به میان می آید، این گیاه مانند یک موتورخانه قوی عمل می نماید.

1. آویشن در بهبود گلودرد مؤثر استروغن آویشن یکی از قوی ترین ضدمیکروب های طبیعی است که به عنوان دارویی مؤثر در درمان گلودرد استفاده می گردد. روغن آویشن حاوی کارواکرول است. به همین علت یکی از مهم ترین روغن ها برای تسکین گلودرد محسوب می گردد.

در مطالعه ای که به تازگی به وسیله دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی لودز در لهستان انجام گرفته، روغن آویشن به 120 گونه مختلف باکتری جداشده از بیماران مبتلا به عفونت های حفره دهان، دستگاه تنفسی، ادراری و تناسلی واکنش نشان داده است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد روغنی که از گیاه آویشن گرفته می گردد، فعالیت بسیار قوی در برابر تمامی سویه های بالینی دارد. این روغن حتی بر روی سویه های مقاوم به آنتی بیوتیک، اثر بسیار خوبی دارد. دفعه بعد که گلودرد داشتید، حتما اندازهی آویشن به سوپ خود بیفزایید و چای آویشن بنوشید زیرا که تسکین دهنده درد و ازبین برنده میکروب است.

2. باعث کاهش فشار خون و کلسترول می گرددمصرف آویشن منجر به فراوری موادی می گردد که ضد فشار خون هستند. به همین علت این گیاه فوق العاده، انتخاب مناسبی برای کسانی است که از علائم فشار خون بالا رنج می برند. مطالعه ای که به تازگی روی حیوانات صورت گرفته، نشان داده که عصاره آویشن می تواند ضربان قلب افرادی را که فشار خون بالا دارند، کاهش دهد.

این پژوهش هم چنین نشان داده است که در اثر مصرف آویشن، سطح کلسترول خون، تری گلیسیرید و کلسترول بد (لیپوپروتئین کم چگالی) نیز کاهش یافته است؛ این درحالی است که هم زمان سطح کلسترول خوب (لیپوپروتئین پرچگالی) افزایش یافته است. به جای این که به غذا بیش از مقدار نمک اضافه کنید، گیاهان و ادویه جات مفیدتر مثل آویشن را در وعده های غذایی روزانه خود بگنجانید.

3. از مسمومیت غذایی جلوگیری می نمایدآویشن نه تنها می تواند از آلودگی مواد غذایی جلوگیری کند، بلکه می تواند از غذاهایی که قبلا آلوده شده اند آلایش زدایی کند. در جریان مطالعات متعددی که در میکروبیولوژی مواد غذایی (Food Microbiology) منتشر شده است، محققان دریافته اند که روغن آویشن می تواند کاهویی را که با شیگلا (ارگانیسم عفونی که مسبب اسهال است و می تواند آسیب های جدی به روده وارد کند) آلوده شده است، آلایش زدایی کند. شستن محصول در محلولی که فقط حاوی یک درصد روغن آویشن است، می تواند تعداد باکتری های شیگلا را به زیر اندازه قابل تشخیص کاهش دهد.

با افزودن آویشن به وعده غذایی بعدی، در واقع می توانید احتمال ابتلا به بیماری های ناشی از غذای مسموم و آلوده را کاهش دهید. آویشن تازه را به سالادی که خودتان درست می کنید، اضافه کنید تا سبزیجات خامی که در آن استفاده کردید، سالم تر شوند و با اطمینان بیشتری آنها را مصرف کنید.

4. شما را سر حال می نمایدمحققان کارواکرول موجود در این گیاه دارویی را مورد مطالعه قرار داده اند و نتایج این مطالعات نشان می دهد که این ماده تأثیر بسیار مثبتی بر حال و روحیه فرد دارد. نتایج پژوهشی که در سال 2013 منتشر شد، نشان داد زمانی که کارواکرول به مدت هفت روز متوالی بین حیوانات توزیع شد، سطح دوپامین و سروتونین در قشر جلوی مغز و هیپوکامپ افزایش یافت؛ دوپامین و سروتونین، دو انتقال دهنده عصبی مهم هستند.

طبق داده های این پژوهش، کارواکرول مولکولی است که باعث فعال تر شدن مغز می گردد و با تنظیم انتقال دهنده های عصبی به وضوح بر فعالیت مغز اثر می گذارد. نتایج این مطالعات نشان داده است که اگر آویشن به طور منظم و به اندازه کم مصرف گردد، باعث می گردد حس و حال بهتری داشته باشید.

5. خواص ضد سرطانی داردخواصی که این گیاه دارد، می تواند در مبارزه با تومورها و سرطان اثربخش باشد. به خصوص کارواکرول که ترکیب اصلی سازنده این گیاه پرخاصیت است، خاصیت ضد تومور بودن از خود نشان داده و آویشن را به گیاهی مفید برای مبارزه با سرطان تبدیل نموده است.

اخیرا پژوهشی نیز در کشور چین صورت گرفته و نتایج آن را Anti-Cancer Drugs منتشر نموده است. این پژوهش نشان می دهد کارواکرول باعث جلوگیری از تکثیر و پخش شدن رده های سلولی سرطان روده بزرگ می گردد. به طور کلی تحقیقات نشان می دهند که کارواکرول پتانسیل زیادی برای پیشگیری و درمان سرطان روده بزرگ دارد.

6. آویشن درمان طبیعی برونشیت استچندین قرن است که از آویشن برای درمان سرفه و برونشیت استفاده می نمایند. در مطالعه ای که به وسیله مؤسسه Practice for Internal Medicine and Pneumology در آلمان انجام شد، از درمانی خوراکی که ترکیبی که از آویشن و پیچک بود استفاده شد. گروهی که با این دارو تحت درمان قرار گرفتند، کاهش 50 درصدی مقدار سرفه داشتند و این پیشرفت در درمان این گروه، دو روز زودتر از گروهی که شبه دارو به آنها تجویز شده بود حاصل شد. علاوه بر این، گروهی که با ترکیب آویشن و پیچک درمان شدند، بیشتر از گروه دیگر دچار عوارض جانبی نشدند و می توان گفت این درمان اصلا عوارض جانبی جدی در پی نداشت.

تحقیقات بیشتر این موضوع را تأیید نموده و نشان می دهد که آویشن درمان طبیعی و بسیار مؤثر برونشیت است.

خاستگاه آویشنآویشن گیاهی است متعلق به خانواده نعناع (Lamiaceae). این گیاه از تیره نعناعیان و سرده اوریگانوم است. این گیاه در حال حاضر در سراسر دنیا کشت می گردد و برگ های آن معمولا خشکانده شده و به عنوان چاشنی در آشپزی مورد استفاده قرار می گیرد. زنبورها نیز جذب گل های آویشن می شوند؛ عسل آویشن سیسیل (در ایتالیا) از صدها سال پیش مشهور است. این گیاه انواع مختلفی دارد اما آویشن فرانسوی رایج ترین آنهاست.

ترکیب اصلی روغن عصاره ای آویشن، تیمول است که به آن خاصیت ضدعفونی نماینده بخشیده است. به همین علت روغن آویشن معمولا در دهان شویه ها و خمیردندان ها مورد استفاده قرار می گیرد. این روغن میکروب ها و عفونت دهان را از بین برده و از دندان در مقابل پلاک و پوسیدگی محافظت می نماید. تیمول هم چنین قارچ ها را نیز از بین می برد و به صورت تجاری در تهیه ضدعفونی نماینده های دست و کرم های ضدقارچ استفاده می گردد.

آویشن علاوه بر کاروکرول، حاوی انواع فلاونوئیدها از جمله آپیژنین (apigenin)، نارینژین (naringenin)، لوتئولین (luteolin) و تیمونین (thymonin) است. این فلاونوئیدها قدرت آنتی اکسیدانی این گیاه را افزایش می دهند.

28 گرم از آویشن تازه، حاوی این مواد است:

28 کالری؛

6.8 گرم کربوهیدرات؛

1.6 گرم پروتئین؛

0.5 گرم چربی؛

3.9 گرم فیبر؛

44.8 میلی گرم ویتامین سی؛

1330 واحد ویتامین A؛

4.9 میلی گرم آهن؛

0.5 میلی گرم منگنز؛

113 میلی گرم کلسیم؛

44.8 میلی گرم منیزیم؛

0.1 میلی گرم ریبوفلاوین؛

0.2 میلی گرم مس؛

0.1 میلی گرم ویتامین B6؛

171 میلی گرم پتاسیم.

تاریخچه آویشنقرن ها پیش مصریان هوشمندانه از آویشن برای مومیایی کردن استفاده می کردند. آویشن به علت داشتن تیمول زیاد، باکتری ها و قارچ ها را از بین می برد و ماده ای فوق العاده برای مومیایی کردن است.

در دوران باستان، آویشن نماد شجاعت، مردانگی و قدرت بود. سربازان رومی به نشانه احترام شاخه ای از برگ های آویشن را مبادله می کردند. یونانی ها و رومی ها دسته آویشن را به منظور پاک سازی خانه ها و معابد خود می سوزاندند. آنها هم چنین برای مصرف دارویی، آویشن را در آب حمام خود استفاده می کردند.

در قرون وسطی در اروپا، برگ های آویشن را زیر بالش می گذاشتند تا خواب آرامی داشته باشند. در آن دوران هم چنین آویشن را در تابوت ها نیز قرار می دادند، چون مردم اعتقاد داشتند باعث می گردد فرد متوفی با دلگرمی قدم به زندگی بعدی خود بگذارد.

نحوه استفاده از آویشناین گیاه در تمامی طول سال، هم به صورت تازه و هم خشک شده به آسانی در دسترس است. آویشن تازه عطر دلپذیرتری دارد اما دسترسی به آن نسبت به آویشن خشک شده کمی سختتر است. اگر آویشن تازه تهیه کردید، می توانید آن را یک تا دو هفته در یخچال نگهدارید. آویشن خشک باید در جای خنک و تاریک نگهداری گردد و در حالت مطلوب، تا 6 ماه ماندگاری دارد.

در بسیاری از دستور غذاها، نوع خشک شده این گیاه را می توان جایگزین نوع تازه آن کرد. یک قاشق چای خوری از برگ خشک شده آویشن معادل یک قاشق غذاخوری آویشن تازه خردشده است.

این گیاه را می توان به روش های مختلف مصرف کرد. رایج ترین آن، استفاده از آن به عنوان سبزی تازه یا خشک شده در غذاهای مختلف است. برای مقاصد دارویی، می توانید آویشن را به شکل چای، شربت، مکمل یا عصاره روغنی بهره ببرید.

زمانی که آویشن را به آشپزخانه خود بیاورید و در زندگی روزانه از آن بهره ببرید، چه به صورت تازه و چه به شکل خشک شده، این گیاه سالم و خوشمزه را می توانید به خوراکی هایی مثل مرغ، ماهی، گوشت قرمز، سبزیجات (به خصوص لوبیا، بادمجان، هویج و کدوسبز)، پنیر (به خصوص پنیر بز)، پاستا، انواع سوپ ها، سس ها، دسرها و ترشیجات اضافه کنید. گزینه های پیش روی شما واقعا بی انتها است. اگر طعم آویشن را دوست داشته باشید، می توانید آن را به هر غذایی که دوست دارید اضافه کنید.

در چه غذاهایی می توان آویشن استفاده کرداگر می خواهید آویشن را در غذاهای خانگی خود بهره ببرید، ما به شما دستور العمل هایی پیشنهاد می کنیم تا بتوانید با استفاده از آن ها، غذاهایی با بو و طعم خوش آویشن را برای اولین بار تجربه کنید. برای ماهی از آویشن تازه ولی برای مرغ از آویشن خشک شده بهره ببرید. یا می توانید در انواع سوپ ها (هر کدام که باب میل تان بود) از اندازه کمی آویشن بهره ببرید.

هشدارهایی در خصوص استفاده از آویشنمصرف آویشن به اندازه معمول در غذا مسئله ای به وجود نمی آورد. اگر آویشن برای مصارف دارویی به اندازه بسیار زیاد مصرف گردد، در کوتاه مدت مسئله ای پیش نمی آید ولی ممکن است در بلندمدت باعث ایجاد مسائل گوارشی گردد.

زنان باردار و شیرده نباید برای مصارف دارویی، بیش از حد از آویشن استفاده نمایند. اگر به انواع گیاهان خانواده نعناع حساسیت دارید، محتمل است به آویشن هم حساسیت داشته باشید.

زنانی که به هورمون ها حساس هستند، مثل کسانی که مبتلا به سرطان سینه، سرطان تخمدان، سرطان رحم، فیبروئیدهای رحمی یا اندومتریوز هستند، آویشن ممکن است در بدن شان مانند استروژن عمل کند. اگر چنین شرایطی دارید، به هیچ وجه از آویشن استفاده نکنید.

اگر از آویشن به اندازه زیاد بهره ببرید، ممکن است فرایند لخته شدن خون تان را (که برای بندآوردن خون ریزی لازم است) کُند کند. پس اگر هرگونه اختلالات انعقادی دارید، یا در حال حاضر از رقیق نماینده های خون استفاده می کنید، نباید زیاد آویشن بخورید. به همین علت نیز نباید 2 هفته قبل از عمل جراحی از آویشن استفاده کرد.

منبع: سایت چطور

منبع: راسخون